Lars Enarson Golgota – Kiedy, Gdzie i Jak?

7 Kwi

Źródło: www.thewatchman.org

Część 1

„..wiedząc, że nie rzeczami znikomymi , srebrem albo złotem, zostaliści wykupieni z marnego postępowania waszego, przez ojców wam przekazanego, lecz drogą krwią Mesjasza, jako baranka niewinnego i nieskalanego.Wprawdzie był On na to przeznaczony już przed założeniem świata, ale objawiony został dopiero w czasach ostatnich za względu na was.” (1Ptr 1:18-20)

W tym cyklu wykładów będziemy mówić o Golgocie – największym wydarzeniu w historii ludzkości. Chcemy przyjrzeć się szczególnie temu, co Pisma mają do powiedzenia odnośnie tego kiedy, gdzie i jak Jeszua umierał za grzechy ludzkości.

Najpierw spójrzmy na ważny fragment w 1 Kor 15:1-5 dotyczący Dobrej Nowiny.1

„A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie, i przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście. Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Mesjasz umarł za grzechy nasze według Pism, i że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism, i że ukazał się Kefasowi, potem dwunastu.”

Przede wszystkim widzimy tutaj, że fundamentem potężnej ewangelii, przez którą zostaliśmy zbawieni, nie są tajemnicze czy skomplikowane doktryny teologiczne. Ewangelia jest oparta raczej na bardzo prostych i prawdziwych wydarzeniach historycznych: Jeszua umarł za nasze grzechy, został pogrzebany, trzeciego dnia został wzbudzony z martwych, a potem ukazał się swoim uczniom. Do przyjęcia tego poselstwa wymagana jest wiara, i wtedy staje się ono tak proste, że może je zrozumieć każde dziecko.

Po drugie, widzimy, że fundamentem ewangelii jest nie tylko to, że Jeszua umarł za nasze grzechy i trzeciego dnia został wzbudzony z martwych, ale to stało się „według Pism.” Mesjasz nie umarł kiedykolwiek, w jakimkolwiek miejscu i w dowolny sposób, ale on uczynił to właśnie tak, jak jest to opisane w Świętych Pismach. To jest bardzo ważne!
Hebr 10:1 a także Kol 2:17 mówią nam, że Prawo jest cieniem realności znajdującej się w Mesjaszu. Cień i obiekt będą zawsze zgodne. W cieniu Tory możemy zobaczyć to, co się wypełniło, kiedy Mesjasz umarł i powstał z martwych. Po swoim zmartwychwstaniu Jeszua powiedział do dwóch uczniów w drodze do Emaus:

„A On rzekł do nich: ‘O głupi i gnuśnego serca, by uwierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie musiał tego wycierpieć, by wejść do swojej chwały?’ I począwszy od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach. … Potem rzekł do nich:  ‚To są moje słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że się musi spełnić wszystko, co jest napisane o mnie w Torze Mojżesza i u Proroków i w Psalmach.'” (Łk 24:25-27,44)

To, że Mesjasz umarł według Pism jest kluczem do odpowiedzi na wszystkie pytania kiedy, gdzie i jak to się stało, ponieważ tu wypełniło się dokładnie wszystko, co było o nim napisane w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach. Święte Pisma są spisanym Słowem, a Jeszua jest Żywym Słowem. I one są doskonale zgodne.

Kiedy Umarł Mesjasz

Przyjrzyjmy się najpierw kwestii kiedy Jeszua umarł. Święta PANA dane przez Mojżesza w Kapł 23 objawiają dokładny plan zbawienia ludzkości przez Mesjasza, od jego śmierci na Golgocie2 podczas Paschy, do jego intronizowania w Jeruzalem podczas Święta Namiotów. Spójrzmy na to, co jest napisane o pierwszym z tych świąt: Święcie Paschy i Przaśników.

„Te są uroczystości świąteczne PANA, święte zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ich oznaczonych czasach. W miesiącu pierwszym, czternastego dnia tegoż miesiąca o zmierzchu jest Pascha PANA. A piętnastego dnia tegoż miesiąca jest Święto Przaśników PANA. Przez siedem dni będziecie jedli przaśniki. Pierwszego dnia będzie dla was ogłoszone święte zgromadzenie; żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie.” (Kapł 23:4-7)

Pascha PANA jest pierwszym świętem. Jest obchodzona na pamiątkę wyjścia z Egipty dzięki mocy i krwi baranka, którą spryskano odrzwia domów Izraelitów w Egipcie. O pierwszej Passze czytamy w Księdze Wyjścia:

„I rzekł PAN do Mojżesza i do Aarona w ziemi egipskiej, mówiąc: ‚Ten miesiąc będzie wam początkiem miesięcy, będzie wam pierwszym miesiącem roku. Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela, mówiąc: ‚Dziesiątego dnia tego miesiąca weźmie sobie każdy baranka dla rodziny, baranka dla domu. Jeżeli zaś rodzina jest za mała na jednego baranka, niech dobierze sąsiada mieszkającego najbliżej jego domu według liczby osób; według tego ile każdy może zjeść, należy liczyć osoby na jednego baranka.Ma to być baranek bez skazy, samiec jednoroczny.Może to być baranek lub koziołek. Będziecie go przechowywać do czternastego dnia tego miesiąca; i zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu.” (Wyj. 12:1-6)

Jana 1:29 mówi: „Nazajutrz ujrzał Jeszuę, idącego do niego, i rzekł: ‚Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!'”Jeszua jest Barankiem Bożym. Za pierwszym razem przyszedł jako Baranek Boży, aby zgładzić grzech świata. W Księdze Wyjścia 12:3 czytamy: „Dziesiątego dnia tego miesiąca weźmie sobie każdy baranka. Baranek Paschalny miał być wyselekcjonowany i trzymany w domu od dziesiątego dnia pierwszego miesiąca.

W Jana 12:1-2 czytamy: „A na sześć dni przed Paschą poszedł Jeszua do Betanii, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego on wzbudził z martwych. Tam więc przygotowali mu wieczerzę. Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z tych, którzy z nim siedzieli przy stole.”

Jeszua przybył na sześć dni przed Paschą. Wieczerza była podawana tradycyjnie wieczorem po zachodzie słońca. To mogło się dziać wieczorem piątego dnia3 przed Paschą. W wersecie 12 i 13 czytamy: Nazajutrz liczna rzesza przybyła na święto. Kiedy usłyszeli, że Jeszua idzie do Jeruzalem, nabrali gałęzi palmowych i wyszli na jego spotkanie, i wołali: ‚Hoszia’na! Błogosławiony ten, który przychodzi w imieniu Pana, Król Izraela!'”

Następny dzień, o którym jest tu mowa, mógł być cztery dni przed Paschą. To znaczy, że to się działo dziesiątego dnia miesiąca pierwszego. Właśnie dziesiątego dnia miesiąca pierwszego, kiedy nakazano ludowi wybrać sobie baranka Paschalnego, Jeszua był pozdrawiany przez tłumy jako Mesjasz, kiedy wjeżdżał do Jeruzalem, a potem wchodził do Świątyni. Jeszua został wybrany i wprowadzony do „domu” dziesiątego dnia miesiąca pierwszego.

W Księdze Wyjścia 12:5 czytamy dalej: „Twój baranek będzie bez skazy, samiec jednoroczny.” Baranki Paschalne miały być badane, aby się upewnić, że są bez skazy. Przez cztery dni Jeszua nauczał w Świątyni, a lud i przywódcy Izraela wypytywali go. „Jeszua codziennie nauczał w Świątyni, na noc zaś wychodził, żeby ją spędzić na górze zwanej Oliwet. A cały lud wczesnym rankiem podążał do niego, by go słuchać w Świątyni.” (Łk 21:37-38)

Czytamy, że na koniec nie znaleźli w Jeszui żadnego błędu.I nikt nie mógł mu odpowiedzieć ani słowa, ani też już nikt od owego dnia nie odważył się go pytać.” (Mt 22:46)

Ofiara Paschalna

Baranki Paschalne były zabijane o zmroku (między dwoma wieczorami) 14-ego dnia miesiąca pierwszego i zjadane potem jako posiłek Paschalny. W okresie drugiej Świątyni istniały dwa różne zwyczaje interpretacji. Niektórzy zabijali baranki o zmroku tuż przed początkiem 14-ego dnia i mogli jeść Paschę 14-ego. Tak czynili Esseńczycy i prawdopodobnie Saduceusze. Faryzeusze jednakże zawsze zabijali baranki o zmroku 14-ego i spożywali Paschę w nocy 15-ego, kiedy zaczynało się Święto Przaśników. Te różne zwyczaje wynikały także częściowo z tego, że wszystkim pielgrzymom trudno by było zabić swoje baranki tego samego dnia.

To zostało ustalone w niebie, żeby pierwszego dnia Jeszua mógł ze swoimi uczniami zjeść Paschę, aby potem wypełniło się Święto, kiedy baranki Paschalne były zabijane w Świątyni zgodnie z nakazem Tory. W ten sposób stwierdzamy, że dokładne są zarówno relacje Mateusza, Marka i Łukasza, jak i ta spisana w Ewangelii Jana.

Ostatnim posiłkiem jaki Jeszua spożywał ze swoimi uczniami była wieczerza Paschalna. W Łuk. 22:7-8,14-15 czytamy: „I nastał dzień Przaśników, kiedy należało ofiarować Paschę4. I wysłał Piotra i Jochanana, mówiąc: Idźcie i przygotujcie nam Paschę, żebyśmy mogli zjeść.’ …Kiedy nadeszła ta godzina, usiadł z dwunastoma wysłannikami. Powiedział do nich: Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał.'”

Następnego poranka po nocnym aresztowaniu Jeszuy i osądzeniu Go przez Sanhedryn, czytamy w Jana 18:28,„Prowadzili więc Jeszuę od Kajafasa do Pretorium. Było wcześnie, ale oni sami nie weszli do Pretorium, aby się nie skalać, żeby mogli zjeść Paschę.”

Ewangelia Jana została spisana  jakiś czas po Ewangeliach Mateusza, Marka i Łukasza (zob. także Jn 21:22-24). Po zniszczeniu Świątyni przyjął się zwyczaj faryzeuszów, którzy stanowili większość wśród Żydów, żeby spożywać Paschę pod koniec 14-ego, kiedy 15-ego zaczyna się Święto Przaśników, i tak zostało do dzisiaj. To prawdopodobnie dlatego Ewangelia Jana jest jedyną z tych czterech, która nie uznaje „ostatniej wieczerzy” jako posiłku Paschalnego, ale wspomina za to, że nazajutrz Żydzi chcieli być czyści ceremonialnie, aby spożyć Paschę.

Jeszua był ukrzyżowany o 9 rano 14-ego nisana w porze ofiary porannej, a o godzinie dziewiątej, trzeciej po południu umarł jako Baranek Boży, który gładzi grzechy świata! „I było już około godziny szóstej i ciemność nastała na całej ziemi aż do godziny dziewiątej. Gdy zaćmiło się słońce i rozdarła się na dwoje zasłona świątyni, Jeszua zawołał donośnym głosem: ‚Ojcze, w twoje ręce powierzam mojego ducha!’ I powiedziawszy to, wyzionął ducha.” (Łk 23:44-46)

To było akurat w czasie, kiedy faryzeusze składali w Świątyni baranki Paschalne, zgodnie z instrukcjami Mojżesza odnośnie Święta Paschy. Jeszua naprawdę umarł za nasze grzechy jako Baranek Boży, dokładnie tak, jak zostało to przewidziane „według Pism!”

Jaki To Był Dzień Tygodnia?

Ukrzyżowanie jest tradycyjnie zawsze obchodzone w piątek. Istnieje wiele powodów dlaczego to nie jest „według Pism.” Jednym z najbardziej oczywistych powodów jest oświadczenie samego Jeszui z Mat 12:39-40, Ale on im odpowiedział: ‚Złe i cudzołożne pokolenie szuka znaku, ale żaden znak nie będzie dany z wyjątkiem znaku proroka Jony. Bo jak Jona był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w sercu ziemi.” 

Wiemy, że Jeszua powstał z martwych pierwszego dnia tygodnia (niedziela).5 Podczas gdy „trzy dni i trzy noce” niekoniecznie oznaczają 72 godziny, to z pewnością wyklucza piątkowe ukrzyżowanie. Jeśliby Jeszua powiedział tylko o trzech dniach, to mogłoby sprawić, że piątek byłby prawdopodobnym dniem ukrzyżowania: piątek jako dzień pierwszy, szabat drugi, a niedziela trzeci. Ale to niemożliwe, żeby „trzy dni i trzy noce” zmieścić pomiędzy piątkowym popołudniem a niedzielą rano.

Zobaczmy co zostało napisane w Jana 12:1: „Potem sześć dni przed Paschą Jeszua przybył do Betanii, gdzie był Lazarus, który kiedyś umarł, a którego wskrzesił z martwych.” Jeśli Jeszua zostałby ukrzyżowany w piątek, sześć dni wcześniej byłby szabat.  To mocno przemawia przeciwko piątkowemu ukrzyżowaniu, bo Jeszua nie mógłby w szabat podróżować ze swoimi uczniami i tego dnia przybyć do Betanii (zob. także Łk 23:56).

Niektórzy ludzie uważają, że „trzy dni i trzy noce” oznaczają 72 godziny i sugerują środowe ukrzyżowanie. Czytamy jednak, że pierwszego dnia tygodnia, kiedy miało miejsce zmartwychwstanie, uczniowie powiedzieli do Jeszui w drodze do Emaus:

„…jak arcykapłani i zwierzchnicy nasi wydali na niego wyrok śmierci i ukrzyżowali go. A myśmy się spodziewali, że on odkupi Izraela. Lecz po tym wszystkim już dzisiaj trzeci dzień, jak to się stało.” (Łk 24:20-21).

Jeśli pierwszy dzień tygodnia był trzecim dniem po ukrzyżowaniu, to całkowicie wyklucza środowe ukrzyżowanie. A także, jeśli Jeszua byłby ukrzyżowany we środę, to by oznaczało, że 10 nisan wypadał w szabat, kiedy to, zgodnie z Pismem miał być wybierany baranek paschalny. Jeszua zdecydowanie nie mógłby wjechać w szabat do Jeruzalem.

Pozostaje nam ukrzyżowanie we czwartek. To dokładnie pasuje do wszystkich danych z Ewangelii i Pism Hebrajskich. W Jn 19:31 czytamy: „Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby więc ciała nie pozostawały przez szabat na krzyżu, albowiem dzień tego szabatu był uroczysty, Żydzi prosili Piłata, aby im połamano golenie i zdjęto je”.

„Dzień Przygotowania” wskazuje na dzień przed szabatem, który jest szóstym dniem tygodnia (piątek). Jednak widzimy tutaj, że ukrzyżowanie miało miejsce nie w przeddzień tygodniowego szabatu, ale przed „specjalnym szabatem”. 15-ty nisan, dzień po Passze, był specjalnym szabatem, jako pierwszy dzień Święta Przaśników. „Piętnastego dnia tego miesiąca zaczyna się PAŃSKIE Święto Przaśników; przez siedem dni musicie jeść chleb niekwaszony. Pierwszego dnia zwołajcie święte zgromadzenie i nie wykonujcie żadnej ciężkiej pracy.”(Kapł. 23:6-7) To był ten „specjalny szabat”, o którym mówi Jn 19:31.

Jeśli ukrzyżowanie miało miejsce we czwartek, to specjalny szabat był w piątek i natychmiast po nim następował zwykły szabat. Innymi słowy były to dwa szabaty pod rząd. W Mat. 28:1 czytamy: „A po szabacie, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła  Miriam Magdalena i ta druga Miriam, aby obejrzeć grób.” W greckim tekście jest dosłownie napisane: „W końcu szabatów, gdy zaczęło się zmierzchać na pierwszy dzień tygodnia.”6 Słowo „szabaty” występuje tu w liczbie mnogiej. To wskazuje zarówno na specjalny szabat, co i zwykły szabat tygodniowy. W tamtym roku oba szabaty się połączyły, a kiedy się kończyły, kobiety poszły obejrzeć grób.

Jedynym dniem, w którym Jeszua mógł umrzeć za nasze grzechy „według Pism” jest piaty dzień tygodnia, czwartek.

Kiedy Powinniśmy Obchodzić Śmierć Jeszui?

Podczas posiłku Paschalnego Jeszua powiedział: „Czyńcie tona moją pamiątkę!” Wiemy z historii, że pierwsze pokolenia wierzących w Mesjasza zawsze czynili to w dniu biblijnej Paschy. Polikrates z Azji Mniejszej, który w drugim wieku był biskupem w Efezie, opisał świętowanie Paschy: „Obchodziliśmy ją dokładnie w tym dniu, nic nie dodając, nic nie odejmując. Bo także w Azji zasnęły wielkie światła, które powstaną z martwych tego dnia, kiedy Pan powróci, kiedy przyjdzie z nieba w chwale i wyszuka wszystkich świętych. …Wszyscy zawsze obchodzili czternastego dniaPaschę według ewangelii, nic nie zbaczając, ale postępując według zasad wiary. …Bo siedmiu moich krewnych było biskupami, a ja jestem ósmym. I moi krewni zawsze obchodzili ten dzień, kiedy ludzie (to znaczy Żydzi) odrzucają kwas.”7

Co rok Pascha wypada w inny dzień tygodnia. I obchodzono ją razem z Żydami. W drugim wieku biskup Rzymu zaczął zmieniać ten zwyczaj, aby zmartwychwstanie obchodzić zawsze w niedzielę. Ale kiedy próbował to przeforsować w zgromadzeniach w Azji Mniejszej, tamtejszy biskup uparcie to odrzucał. Stąd list Polikratesa do biskupa Wiktora w Rzymie, który cytowaliśmy powyżej. Znany ojciec kościoła Ireneusz także napisał do Wiktora i przypomniał mu o wcześniejszych nieudanych próbach zaprzestania obchodzenia święta Paschy w Azji Mniejszej, podejmowanych przez biskupa Anicetusa: „Bo Anicetus nie mógł przekonać Polikarpa do zaniechania jej [Paschy] obchodzenia, ponieważ on zawsze świętował ją z Janem, uczniem Pańskim i pozostałymi apostołami, z którymi był związany.”8

Oczywiście apostołowie nigdy nie nauczali uczniów o Wielkim Piątku, czy Niedzieli Wielkanocnej. Nie ma znaczenia, czy Pascha wypadała w pierwszy, trzeci, czy czwarty dzień tygodnia, był to dzień świętowania śmierci Mesjasza, który umarł, aby zbawić świat.

Nie było tego do aż do pierwszej Rady Kościoła w Nicei w roku 325, kiedy Konstantyn zarządził, żeby wszystkie kościoły obchodziły zmartwychwstanie tego samego dnia i ustanowił datę, która w żaden sposób nie korelowała z biblijną Paschą i 14-ym dniem nisana. Ostatecznie nowa data stała się znana w języku angielskim jako Easter, co nie ma nic wspólnego z Biblią, ale zostało wzięte od pogańskiej bogini Eostre. Była ona boginią płodności i świętowano ją w świecie anglosaskim w tym samym czasie używając jajek i królików. Nadszedł czas, żeby powrócić do apostolskich praktyk.

Głównym powodem, który stał za żądaniem Konstantyna, aby wprowadzić niebiblijną datę świętowania Paschy było upokorzenie Żydów i chęć uniezależnienia się od prawidłowej daty. Konstantyn napisał do wszystkich biskupów: „To jest w najwyższym stopniu niedorzeczne, żeby oni [Żydzi] tak wyniośle się przechwalali, że bez ich instrukcji nie możemy właściwie obchodzić tej ceremonii.”9W Rzym 3:1-4 Paweł napisał:

Jaką korzyścią jest bycie Żydem? Albo jaki jest pożytek z obrzezania? Wielki pod każdym względem! Ponieważ po pierwsze im zostały powierzone wyrocznie Boże. A co jeśli niektórzy nie uwierzyli? Czy ich brak wiary unieważni wierność Bożą? Z pewnością nie!”

I w Rzym 11:17-20:

„Jeśli zaś niektóre z gałęzi zostały odłamane, a ty, będąc gałązką z dzikiego drzewa oliwnego, zostałeś na ich miejsce wszczepiony i stałeś się uczestnikiem korzenia i tłuszczu oliwnego, to nie wynoś się nad gałęzie; a jeśli się chełpisz, to pamiętaj, że nie ty dźwigasz korzeń, lecz korzeń ciebie. Powiesz tedy: ‚Gałęzie zostały odłamane, abym ja był wszczepiony.’ Słusznie! Odłamane zostały z powodu niewiary, ty zaś trwasz dzięki wierze. Nie bądź zarozumiały, ale się strzeż.”

Konstantyn, który jest jednym z najwyraźniejszych przykładów antychrysta, nie tylko nie wykazywał bojaźni w swoich przechwałkach, ale całkowicie odrzucił Żydów. Z czystej nienawiści do Bożego wybranego ludu, podobnie jak biskup Rzymu przed nim, nie zawahał się zmienić apostolskiego zwyczaju, który tak jasno wyrazili Polikarp i Polikrates: „Wszyscy obchodzili czternastego dnia Paschę, zgodnie z ewangelią, nic nie zbaczając, ale postępując według zasad wiary. …[oni] zawsze obchodzili ten dzień, kiedy ludzie (to znaczy Żydzi) odrzucali kwas.”

Paweł napisał do Koryntian na temat Paschy: „Bo zaiste Mesjasz, nasza Pascha, został ofiarowany w nasze miejsce. Zatem zachowujmy to święto.” Przyjaciele, naśladujmy zasady wiary apostolskiej i świętujmy Paschę z Żydami zgodnie z kalendarzem Biblijnym!

W części 2 tej serii przyjrzymy się tematowi: Gdzie umarł Jeszua? Gdzie była Golgota? To fascynujące studium.

 

„Przygotujcie Drogę dla PANA”

 


1 Wszystkie cytaty Pisma w tym artykule pochodzą z the Hebrew Names Version of the Bible (HNV) Zobacz:http://ebible.org/bible/hnv/

2 Kalwaria pochodzi z łacińskiego tłumaczenia hebrajskiej nazwy Golgota.

3 Biblijnie dni rozpoczynają się zawsze wieczorem „i nastał wieczór i nastał poranek, dzień pierwszy…” Rodz 1:5

4 Wyrażenia „Pascha” i „Święto Chlebów Niekwaszonych” w czasie Drugiej Świątyni były używane zamiennie.

5 Według Mat 28:1 wydaje się, że miało to miejsce pod koniec szabatu. To był czas, kiedy Żydzi świętują Hawdalah, koniec szabatu. Jednym z Psalmów, które są cytowane w liturgii Hawdalah jest Psalm 116, który bardzo wyraźnie opisuje zmartwychwstanie Mesjasza. To jest naprawdę zdumiewające.

6 Tu właśnie jest opisany czas Hawdalah, koniec szabatu.

7 Euzebiusz. Historia Kościoła. Księga V, Rozdział 24.

8 Daniel Gruber, The Church and the Jews – The Biblical Relationship (Kościół i Żydzi – Biblijne Relacje), Serenity Books – Hagerstown, MD, USA 1997, Pp. 32

9 Daniel Gruber, The Church and the Jews – The Biblical Relationship, Serenity Books – Hagerstown, MD, USA 1997, Pp. 34

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: